Ο  ΚΑΤΑ  ΦΑΝΤΑΣΙΑ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ

 Ιωάννου Κορναράκη

 Από το περιοδικό «ΑΜΠΕΛΟΣ ΕΥΚΛΗΜΑΤΟΥΣΑ»

 που εκδίδει ο Ι.Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Ταξιάρχου Ωρεών (Απρίλιος 2014)

 

    Διάβασα πρόσφατα σε ένα υπέροχο και εμπνευσμένο συγγραφικό πόνημα του μακαριστού πλέον ομοτίμου καθηγητού της Ποιμαντικής Θεολογίας του ΑΠΘ κ. Ιωάννου Κορναράκη «Ο κατά φαντα­σίαν Χριστιανός- κάτω από το φως της εικόνας του ΠΑΤΕΡΙΚΟΥ ανθρώπου», (Εκδ. Ι. Μ. Παντοκράτορος Σωτήρος Χριστού -Κέρκυρα, Αθήνα 2011, σελ. 62-63)

«Ο όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος σκιαγραφεί την εικόνα τον κατά φαντασία χριστιανού, όταν σημειώνει ότι συμβαίνει μερι­κοί χριστιανοί να είναι σε ένα βαθμό μέτοχοι της χάριτος, ενώ ακόμα συνυπάρχει μέσα τους η κακία, η οποία, με την πο­νηρή τέχνη της, δείχνει την παρουσία της, αλλά μένει ανενεργή, ώστε να κάνει τον χριστιανό εκείνο να νομίσει ότι καθαρίστηκε από την αμαρτία και να διολισθήσει στην οίηση, λέγοντας καθ' εαυτόν 'χριστιανός είμι τέλειος'. Στην κατάσταση όμως που αμεριμνεί και δεν αγωνίζεται κα­τά της αμαρτίας, εκείνη με κρυφό και ληστρικό τρόπο τον ρίχνει 'στα κατώτατα της γης'. Προκαλεί την μεγάλη πτώση του.

»Ο κατά φαντασίαν χριστιανός έχει γεύση κάποιων χαρισματικών εμπειριών, οι οποίες τον βεβαιώνουν ότι είναι καλός χριστιανός και αισθάνεται αυτάρκεια πνευματικής ζωής. Στην κατάσταση αυτή υποτιμά κάποιες πτώσεις του, επειδή με την αίσθηση ότι είναι, όχι βέβαια τέλειος, αλλά πά­ντα ένας καλός χριστιανός, αναπαύεται στον άνετο χώρο της φαντασίας του.

Στο χώρο αυτό απωθούνται οι πτώσεις του και παραμένουν στον ασυνείδητο ψυχισμό του, έως ότου η αμαρτία τις αφυπνίσει εναντίον του.

Σε πολλά πατερικά κείμενα διαπιστώνεται η συμφωνία των Πατέρων στο ότι η φαντασία αποτελεί παραπλανητικό παράγοντα πνευματικής ζωής για το χριστιανό εκείνο, ο οποίος προσκολλάται στα αισθητά και υλικά μεγέθη της ύπαρξης, στην υλική ποιότητα της ζωής και δεν προκύπτει πνευματικά στην εργασία των ευαγγελικών αρετών.

Ο κατά φαντασία χριστιανός, με τον έντονο εξωστρεφικό του χαρακτήρα και τη διψυχία του να είναι και μέσα στην Εκκλησία και μέσα στα δρώμενα τον κόσμου, βιώνει διαχρονι­κή τη διάσπασή του, να είναι 'ακατάστατος εν πάσαις ταίς οδοίς αυτού'».

 Νομίζω, το παραπάνω κείμενο εκθέτει τους πραγματι­κούς λόγους του πνευματικού «βαλτώματος» πολλών εξ ημών. Δείχνει, όμως, μετά τη διάγνωση και την ενδεικνυόμενη λύση. Προσευχή, ταπείνωση, εγρήγορση, διάρκεια της πνευματικής ζωής.

 Ο Θεός να μας λυπηθεί και να μας ελεήσει.