θεοτοκος11

Η «ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»

ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

ΘΕΟΛΟΓΟΣ-ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

   Τη γιορτή της «Κοιμήσεως της Θεο­τόκου» λίαν ευφυώς την ονόμασαν «Πάσχα του καλοκαιριού», αφού μέσα στην καρδιά τού θέρους, στο «κατακαλόκαι­ρο», ακόμη και στο τελευταίο χωριό, ξέρει η Ορθοδοξία μας επάξια να τιμά με τόση λα­μπρότητα και τόσον παλμόν λαού τη Μητέρα του Κυρίου μας, που είναι και «Μάννα» όλων ημών, των Χριστιανών.

Ιερομόναχος Σάββας Αγιορείτης 
 

Μία απλή ερμηνεία της Κατάθλιψης με βάση τους αγίους Πατέρες

Ο ταπεινός άνθρωπος δέχεται την Θεία Χάρη στην ψυχή του και αυτή ζωοποιεί την ψυχή και το σώμα του, αφού «Ο Θεός ταπεινοίς δίδωσι Χάριν»2. Αντίθετα ο άνθρωπος που πάσχει από υπερηφάνεια-εγωισμό δεν δέχεται καθόλου στην ψυχή του τη Θεία Χάρη, αφού «ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται». Η υπερηφάνεια απομονώνει τον άνθρωπο από τον Θεό3.

egefalikos thanatos

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ… ΠΕΡΙ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ!

Η βαρύνουσα γνώμη ενός αγίου γέροντος

του οποίου το όνομα δεν έχει ευλογία να αποκαλυφθή 

Απόσπασμα από :

 Η Ορθόδοξη ανθρωπολογία και η ανθρωπολογία της Επιστήμης

Δαμασκηνός μοναχός Αγιορείτης 

Το οποίο μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο σε πολυτονικό εδώ:

http://entaksis.gr/eterodidaskalies/apologitika/2018-06-24-07-12-20

 

Επιστροφές ετεροδόξων
στην Ορθοδοξία *

του Ιερομονάχου π. Αλεξίου Καρακαληνού


      Ο Χριστός είναι «το φως το αληθινόν, το φωτίζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». Και όπως ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σημειώνει: «Η Χάρις εις πάντας εκκέχυται· ουκ Ιουδαίον, ουκ Έλληνα, ου βάρβαρον, ου Σκύθην, ουκ ελεύθερον, ου δούλον αποστρεφομένη· πάντας ομοίως προσιεμένη (προσεγγίζουσα) και μετά της ίσης τιμής».

Ἡ Ὀρθόδοξη ἀνθρωπολογία

καί ἡ ἀνθρωπολογία τῆς Ἐπιστήμης

Δαμασκηνός μοναχός Ἁγιορείτης 

 Θέμα

Περί τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου κατά τήν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, σέ ἀντιδιαστολή μέ τήν διδασκαλία τῆς Ἐπιστήμης περί τοῦ ἀνθρώπου, και περί τοῦ ὅτι ἡ γνῶσις τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνθρωπολογίας εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεσις γιά τήν ὀρθή τοποθέτησι σέ θέματα βιοηθικῆς

 

    Τό κύριο θέμα πού θά προσπαθήσω ἐν συντομίᾳ νά ἀναπτύξω εἶναι τό 'τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος κατά τήν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας'. Δευτερευόντως, θά ἀναφερθῶ εἰς τό τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος κατά τήν Ἐπιστήμη καί θά προσπαθήσω νά κάνω μία σύγκρισι μεταξύ τῶν δύο προτύπων τοῦ ἀνθρώπου, ἐκείνου τῆς Ἐκκλησίας καί ἐκείνου τῆς Ἐπιστήμης. Ἐπειδή δέν εἶμαι εἰδικός, οὔτε γιά τό ἕνα θέμα, οὔτε γιά τό ἄλλο, οὔτε ἐκπροσωπῶ τήν Ἐκκλησία ἤ τήν Ἐπιστήμη, οἱ ἀπόψεις πού κατατίθενται ἐδῶ εἶναι ἀποκλειστικά οἱ προσωπικές μου ἀπόψεις, δηλ. πῶς ἔχω κατανοήσει, μέχρι σήμερα, τό θέμα περί ἀνθρώπου, ὅπως αὐτό προβάλλεται στούς δύο αὐτούς χώρους.