π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος

Βασικό μέλημα κάθε πιστού η απολογία

 Πρωτοχρονιά 1992 (ανέκδοτο κείμενο)

     «...Γίνεται όλο και πιο σαφές ότι το πνεύμα της Εκκλησίας παραμερίζεται και αντικαθίσταται από το πνεύμα τού αποκρυφισμού και της παραθρησκείας... Οι αποκρυφιστικές οργανώσεις ανέρ­χονται ήδη σε εκατοντάδες· το πνεύμα τους, πού ως τάση είναι ευρύτερα γνωστό με τον όρο «Νέ­α Εποχή», επηρεάζει βασικούς παράγοντες των περισσοτέρων τομέων της ζωής μας. Σ' αυτή την τάση συμπλέκονται δεκάδες χιλιάδες επί μέρους παράγοντες και ομάδες, όπως ακριβώς οι κόμβοι σε ένα τεράστιο δίκτυο˙... Αυτό το δίκτυο χαρακτηρίσθηκε από τούς «αποστόλους» της τάσεως αυτής «απαλή συνομωσία»...

 
 π. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου Δρ. Θ.

 

 
    Ο ΤΙΜΙΟΣ Σταυρός τού Κυρίου αποτελεί για κάθε Χριστιανό έκφραση αστείρευτης αγάπης τού Θεού για το πλάσμα Του (Ιωάν. γʹ 14-15. 12, 32-33. Κολ. αʹ 20), καύχημα της κατά Χριστόν αθλήσεώς του και ανίκητο όπλο κατά των διαβολικών επιβουλών.

Ιερομόναχος Σάββας Αγιορείτης 
 

Μία απλή ερμηνεία της Κατάθλιψης με βάση τους αγίους Πατέρες

Ο ταπεινός άνθρωπος δέχεται την Θεία Χάρη στην ψυχή του και αυτή ζωοποιεί την ψυχή και το σώμα του, αφού «Ο Θεός ταπεινοίς δίδωσι Χάριν»2. Αντίθετα ο άνθρωπος που πάσχει από υπερηφάνεια-εγωισμό δεν δέχεται καθόλου στην ψυχή του τη Θεία Χάρη, αφού «ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται». Η υπερηφάνεια απομονώνει τον άνθρωπο από τον Θεό3.

θεοτοκος11

Η «ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»

ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

ΘΕΟΛΟΓΟΣ-ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

   Τη γιορτή της «Κοιμήσεως της Θεο­τόκου» λίαν ευφυώς την ονόμασαν «Πάσχα του καλοκαιριού», αφού μέσα στην καρδιά τού θέρους, στο «κατακαλόκαι­ρο», ακόμη και στο τελευταίο χωριό, ξέρει η Ορθοδοξία μας επάξια να τιμά με τόση λα­μπρότητα και τόσον παλμόν λαού τη Μητέρα του Κυρίου μας, που είναι και «Μάννα» όλων ημών, των Χριστιανών.

Επιστροφές ετεροδόξων
στην Ορθοδοξία *

του Ιερομονάχου π. Αλεξίου Καρακαληνού


      Ο Χριστός είναι «το φως το αληθινόν, το φωτίζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». Και όπως ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σημειώνει: «Η Χάρις εις πάντας εκκέχυται· ουκ Ιουδαίον, ουκ Έλληνα, ου βάρβαρον, ου Σκύθην, ουκ ελεύθερον, ου δούλον αποστρεφομένη· πάντας ομοίως προσιεμένη (προσεγγίζουσα) και μετά της ίσης τιμής».