Η ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ

ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ

+Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη  

 

   Στην πνευματική ζωή των Πεντηκοστιανών δίδεται στραβή κατεύθυνσις. Καλλιεργείται ένα πνεύμα που διαφέ­ρει από αυτό που εμείςγνωρίζουμε μέσα στην Ορθόδοξο Εκκλησία, και στα πρόσωπα των Αγίων μας.

Όποιος προσέξει την συμπεριφορά των ποιμένων της Πεντηκοστιανής κινήσεως θα διακρίνη ένα πνεύμα που δεν θυ­μίζει καθόλου την πραότητα και την ταπείνωσι του Χριστού.

Όποιος έτυχε ν' ακούση σε διάφορες περιοχές της γης Πεντηκοστιανούς κήρυκες θα έχη διαπιστώσει ότι το καράβι τους πλέει στην θάλασσα της υπερηφάνειας. Αυτό βέβαια σχετίζεται με την ιδέα που έχουν για την θρησκευ­τική τους ομάδα. Μέσα σ' αυτήν βρίσκουν το Άγιο Πνεύμα. Γεμίζουν με Άγιο Πνεύμα και γίνονται προφήτες. Ένας Πεντηκοστιανός ποιμένας εδώ στην Ελλάδα εκήρυττε ότι οποίος ενταχθεί στην ομάδα του γίνεται μεγαλύτερος από όλους τους προφήτες, ακόμη και από τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή (Λ. Φέγγος, κασσέτα 25.1.1983).

Στους Πεντηκοστιανούς ιεροκήρυκες το ύφος τους, το χρώμα της φωνής τους χρωματίζονται από υπεροψία. Έτυχε να παρακολουθήσω σε μαγνητοσκοπημένες ταινίες πολ­λές τέτοιες ομιλίες Ευρωπαίων και Αμερικανών κηρύκων. Η φωνή τους έχει υπερήφανο ύφος. Να, πως ομιλούν.

«Απόψε εδώ θα τον πατήσουμε τον διάβολο˙ θα τον κάνουμε σκλάβο μας. Απόψε θα τον κάνουμε ρεζίλι. Απόψε θα πατήσουμε επάνω σε σκορπιούς και φίδια. Δόξα στον Κύριο μας»!

Ένας Ορθόδοξος ιεροκήρυκας ποτέ δεν ομιλεί με τέ­τοιο υπερήφανο στυλ. Αλλά στις αιρέσεις υπάρχει η πλάνη, υπάρχει ο διάβολος. Και αυτός, ο διάβολος, είναι η ενσάρκωσις τού εγωισμού. Όσοι σχετίζονται μαζί του, κάτι παίρ­νουν από αυτόν.

Γνώρισα κάποιον που από το 1981 μέχρι το 1993 ήταν αφωσιωμένος ολόψυχα στην Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής. Γνώρισε όμως και πολλές άλλες πεντηκοστιανές ομάδες σε διάφορα μέρη της Ελ­λάδος. Είδε πολλά και διάφορα. Δεν μπορούσε να καταλάβη, πως γίνεται να καυχώνται όλες ότι έχουν το Άγιο Πνεύμα και να μη μπορούν να ενωθούν μεταξύ τους. Ά­κουσε πολλές προφητείες για μικρά και μεγάλα ζητήματα, και είδε ότι δεν επαληθεύθηκαν. Αφού έφυγε και αφού μετά από δύσκολο ψυχικό αγώνα εντάχθηκε πάλι στην Ορθόδοξο Εκκλησία, μας διηγήθηκε πολλά και διάφορα. Κάποια φο­ρά μας είπε: «Όλες αυτές οι ομάδες είναι δημιουργήματα των πονηρών πνευμάτων. Σ' όλες αυτές λειτουργούν και δρουν πνεύματα υπερηφάνειας».

Στην Ορθόδοξο Εκκλησία υπάρχει ένα απαλό φρό­νημα μετριοφροσύνης. Ο Ορθόδοξος δεν μπορεί να εκφρασθή όπως ο Πεντηκοστιανός και να πη: «εγώ σώθηκα, εγώ ανα­γεννήθηκα, εγώ έγινα άγιος, εγώ ανέβηκα στην κορυφή του βουνού, εγώ έγινα νέο κτίσμα». Ο Ορθόδοξος υιοθετεί την εγρήγορσι, την διαρκή εκζήτησι του θείου ελέους —«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Το αίσθημα της υπερήφανης αυτοπεποιθήσεως είναι ξένο προς αυτόν.

Σχετικά ο Απόστολος Παύλος λέει, «εκείνος που νο­μίζει ότι στέκεται όρθιος, ας προσέξη μη τυχόν πέση» (Α' Κόρ. ι' 12). Και τι γράφει στους Χριστιανούς των Φιλίπ­πων; «Με φόβο και με τρόμο να εργάζεσθε να φέρετε εις πέρας την σωτηρία σας».

Αυτές οιπροτροπές αγνοούνται από τους αιρετικούς. Αυτοί έχουν εντελώς διαφορετική συμπεριφορά. Αν πλησιά­σετε κάποιο Πεντηκοστιανό, εύκολα θα διακρίνετε το επηρ­μένο ύφος του. Είναι όλο καμάρι, λες κι έγινε πασάς στα Γιάννενα. Αν τύχη μάλιστα και γλωσσολαλεί, τότε ποιος τον πιάνει!

Αυτοί που γλωσσολαλούν, δημιουργούν μεγάλο πρό­βλημα στις Πεντηκοστιανές ομάδες, διότι βλέπουν τους υπό­λοιπους που δεν γλωσσολαλούν σαν παρακατιανούς. Μάλιστα, κορυφαία στελέχη των Πεντηκοστιανών ανά τον κόσμον, προβληματίζονται πάνω σ' αυτό το θέμα και σκέπτονται να τροποποιήσουν το δόγμα τους περί χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος, ώστε να γεφυρωθούν οι διαφορές.

Κάτι παρόμοιο υπάρχει και στους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Όσοι ανήκουν στους 144.000 και προορίζονται για ουράνιο παράδεισο, βλέπουν άφ' υψηλού τους άλλους, τον «πο­λύν όχλον» που είναι της επίγειας τάξεως και προορίζονται για επίγειο παράδεισο. Το πράγμα θυμίζει τις κάστες της ινδουϊστικής θρησκείας.

Το εγωιστικό πνεύμα που κυκλοφορεί μέσα στην αίρεσι των Πεντηκοστιανών ομοιάζει με δένδρο που παράγει άσχημους καρπούς. Οι ποιμένες τους και οι προφήτες τους μεθυσμένοι από εγωισμό, νομίζουν ότι γνωρίζουν το μέλλον. Και προφορικά, αλλά και γραπτά ορίζουν μελλοντικά γεγο­νότα. Κάποιες φορές προσδιορίζουν με ακριβή χρονολογικό προσδιορισμό την τύχη διαφόρων Ευρωπαϊκών κρατών, ότι τα κράτη που θα μπουν στην Ηνωμένη Ευρώπη θα είναι μόνο δέκα, ότι ο Αντίχριστος θα ένωση τις δύο Γερμανίες κ.λπ. Ομιλούν κάθε λίγο και λιγάκι για τον χρόνο της Β' Παρουσίας και της αρπαγής της Εκκλησίας.

Αυτοί που προφητεύουν, πλέουν μέσα στον εγωισμό και στην πλάνη. Και αυτοί που δέχονται τις προφητείες, επίσης πλανώνται.

Είναι περιττό να πούμε ότι όλες οι προφητείες τους αποδεικνύονται ψευδοπροφητείες. Αυτό θα το καταλάβη ο αναγνώστης μελετώντας το επόμενο κεφάλαιο, θα δη και τις αστείες πλευρές του θέματος. Δεν είναι μόνο για να κλαίς, αλλά και να γελάς. Ο εγωισμός τελικά γελοιοποιεί τον κάτοχό του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά δημιουργεί και μεγάλο πονοκέφαλο όσον αφορά το πως θα δικαιολογήσου­με την αποτυχία της προηγούμενης προφητείας, και το πως θα στηρίξουμε αγιογραφικά την καινούργια.

Τι ρεζιλίκι έχουν να υποστούν ακόμη οι εγωιστές ποι­μένες της Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντη­κοστής !

Μα, έχουν πρωτοφανή εγωισμό! Για να το καταλά­βετε αυτό θα σας διηγηθώ κάτι παλαιό. Ο Απόστολος Παύ­λος χειροτόνησε τον Τίτο επίσκοπο Κρήτης. Του έδωσε εντο­λή να «καταστήση» δηλαδή να χειροτόνηση σε κάθε πόλι «πρεσβυτέρους» δηλαδή ιερείς (Πρβλ. Τίτον α 5). Ας πού­με ότι στην Γόρτυνα χειροτόνησε πρεσβύτερο τον Ευλόγιο. Ο Ευλόγιος κάθε Κυριακή πρωί ευλογεί τον άρτο και τον οίνο και τον μεταβάλλει δια της χάριτος του Αγίου Πνεύ­ματος σε σώμα και αίμα Χριστού, για να κοινωνήσουν οι Χριστιανοί της Γόρτυνος.

   Φαντασθήτε τώρα να παρουσιασθή κάποιος που λέ­γεται Λεωνίδας, χωρίς να έχει χειροτονηθή από τον Τίτο, ο οποίος Τίτος είχε χειροτονηθή από τον Απόστολο Παύλο και να αποσπά τους Χριστιανούς σε δική του σύναξι και να λέη ότι και αυτός μπορεί να τελέση την θεία Ευχαριστία. Φαντασθήτε τον να λέη ότι δεν χρειάζεται Αποστολική Διαδοχή, ότι αυτός χειροτονήθηκε αοράτως από τον Χριστό. Φαντασθήτε τον να λέη, ότι ο Χριστός που του έδωσε ταλέντο να κάνη κήρυγμα, που έφερε πολύ κόσμο στην σύναξί του, αυτός τον χειροτόνησε αοράτως...

Αι, υπάρχει χειρότερος εγωισμός από αυτόν! Αυτός οεγωισμός κυριαρχεί στους ποιμένες της Ελευθέρας Απο­στολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής.Χωρίς να μεσολά­βηση η Αποστολική Διαδοχή, η επίθεσις των χειρών των Αποστόλων, έχουν το θράσος να λένε ότι μπορούν και με­ταβάλλουν τον άρτο και τον οίνο σε σώμα και αίμα Χριστού.

Πράξεις η' 18, «Με τα χέρια των Αποστόλων εδίδετο το Πνεύμα το Άγιον». Εδώ πρόκειται για τους Αποστό­λους Πέτρο και Ιωάννη. Β' Τιμοθ. α' 6, «Το χάρισμα του Θεού που είναι σ' εσένα με την επίθεσι των χεριών μου».

Μέσω των Αποστόλων, μέσω της παρουσίας και της προσευχής των Αποστόλων, μέσω της επιθέσεως των χε­ριών των Αποστόλων δίδεται Άγιο Πνεύμα και η χάρις να μεταβάλης τον άρτο και τον οίνο σε σώμα και αίμα Χρι­στού. Αν τολμήσης μόνος σου, χωρίς να σε χειροτόνηση Επίσκοπος που βρίσκεται μέσα στην αλυσίδα της Απο­στολικής Διαδοχής να ξέρης ότι είσαι ο πιο μεγάλος εγωιστής. Ο εγωισμός σου θα σε κάνη να προφητεύης, να τα γράφης και πρωτοσέλιδα στην εφημερίδα σου, και κατό­πιν να εισπράττης ό,τι εισπράττουν οι ψευδοπροφήτες.

 

Από το βιβλίο: ΝΕΦΕΛΑΙ ΑΝΥΔΡΟΙ-Τα παρατράγουδα των Πεντηκοστιανών

 

 

Επικοινωνία

Ιερός Ναός Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας

Ταξιάρχης, Ωρεοί, 34012, ΕΥΒΟΙΑΣ

email: intaxiarhon@gmail.com

Τηλ. 22260 71020