neratziotissa

ΤΑ ΡΗΜΟΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΟΥΣΙΟΥ *

 π. Στέφανος Στεφόπουλος

 

Ι.         Στη σελίδα της Εκκλησίας της Ελλάδος στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να διαβάσει πολύ ενδιαφέροντα θέματα, εκκλησιαστικά και όχι μόνο. Πριν λίγες ημέρες διάβασα ένα υπέροχο αφιέρωμα στα εκκλησάκια του Αμαρουσίου του Φώτη Κόντογλου που επιγράφεται: «Τα ρημοκκλήσια του Μαρουσιού». Ας δούμε πως περιγράφει το θέμα αυτό ο γνωστός σε όλους μας Κόντογλου για να ξαναθυμηθούν οι παλαιότεροι και να γνωρίσουμε οι νεώτεροι!

 

a8anasios diakos

Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ     Δ Ι Α Κ Ο Σ

Α Λ Α Μ Α Ν Α

Κυ­ριακή    24     Απριλίου     1821

Δημητρίου   Φωτιάδη

   Έπειτα από το πάρσιμο των Σαλώνων από τον Πανουργιά, της Λειβαδιάς από τον Θα­νάση Διάκο και της Θήβας από το πρωτοπαλίκαρό του, τον Βασίλη Μπούσγο, ένας άλλος ξακουστός καπετάνιος της Ρούμελης, ο Γιάννης Δυοβουνιώτης μπλοκάρησε τους Τούρκους στο δυνατό και σ’ απόκρημνα μέρη κάστρο της Μπουδουνίτσας. Ο Δυοβουνιώτης είχε γεννηθεί στο χωριό Δυο Βου­νά, απ’ όπου και πήρε τ’ όνομά του. Δεν ήταν πια νέος μέτραγε πενήντα οχτώ χρόνια ζωής, που τα πιό­τερα απ’ αυτά τα έζησε αρματολός και κλέφτης. Με μουστάκες ως τ’ αυτιά, με τα γκρίζα μαλλιά του που πέφτανε πλούσια στους ώμους του, με τη φωνάρα του και το δασύτριχο στήθος του στάθηκε ένας από τους γραφικούς τύπους τού Εικοσιένα.

 

agioi topoi

Α Γ Ι Ο Ι   Τ Ο Π Ο Ι

ΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

«ἑστῶτες ἦσαν οἱ πόδες ἡμῶν ἐν ταῖς αὐλαῖς σου, ῾Ιερουσαλήμ.» ΨΑΛΜΟΣ 121, 2

Sir STEVEN RUNCIMAN

   Η επιθυμία να γίνει κανείς προσκυνητής είναι βαθιά ριζωμένη στην ανθρώπινη φύση. Να σταθούμε εκεί που εκείνοι που σεβόμαστε είχαν σταθεί, να δούμε τα μέρη όπου γεννήθηκαν και μόχθησαν και πέθαναν, μας δίνει ένα αίσθημα μυστικής επαφής μαζί τους και είναι πρακτική έκφραση του σεβασμού μας. Και αν οι μεγάλοι άνθρωποι του κόσμου έχουν τα ιερά τους στα οποία οι θαυμαστές τους έρχονται από μακριά, ακόμα πιο πολύ συρρέουν οι άνθρωποι με προθυμία στους τόπους όπου, όπως πιστεύουν, το θείο έχει αγιάσει τη γη.

 

agiafotini smirni

ΜΕ ΤΟΥ ΒΟΡΗΑ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗΣ

    1898 - Η αγία Φωτεινή. - Ο ναός. - Πως εκτίσθη. - Το περίφημον τέμπλεον. - Ο στολισμός του Ναού. - Αι ακολουθίαι. - Οι ιεροψάλται. - Σκέψεις.

      Διακρίνω το περίφημον κωδωνοστάσιον της Αγίας Φωτεινής• ένα πάλλευκον και πολυσύνθετον κομψόν οικοδόμημα από ωραία λευκά μάρμαρα, με κίονας και κιονίσκους και τόξα και τοξίδια, με εύμορφα γεγλυμμένα στολίσματα, όπου αλλού πουθενά δεν έχω ιδεί. Ας εισέλθωμεν λοιπόν εις την Μητρόπολιν της Σμύρνης. Μεγάλη, δενδροφυτευμένη, ανθόσπαρτος και δροσόλουστος πλατεία, με πλατάνους χλοεράς και ευώδεις βασιλικούς, περικλείει τον σεπτόν ναόν της αγίας Φωτεινής, ταπεινόν έξωθεν, ευτελή, άνευ τρούλλου, πλην γέμοντα κατανύξεως.

aivali

Το καΐκι με τούς επισήμους. Όλοι έτοιμοι για την ρίψη τού Σταυρού..

ΤΑ  ΦΩΤΑ  ΣΤΟ  ΑΪΒΑΛΙ

Φώτης Κόντογλου

«…Στα θαλασσινά τα μέρη ρίχνουνε τον Σταυρό, ύστερ’ από τη Λειτουργία των Θεοφανείων. Έτσι τον ρίχνανε και στην πατρίδα μου, κ’ ήτανε ένα θέαμα έμορφο και παράξενο…».



Ξεκινούσε η συνοδεία από τη Μητρόπολη. 

Μπροστά πηγαίνανε τα ξαφτέρουγα και τα μπαϊράκια, κ’ ύστερα πηγαίνανε οι παπάδες με τον δεσπότη, ντυμένοι με τα χρυσά τα άμφια, παπάδες πολλοί κι αρχιμαντρίτες, γιατί η πολιτεία είχε δώδεκα εκκλησίες, και κατά τις επίσημες μέρες στις μικρές ενορίες τελειώνανε γλήγορα τη Λειτουρ­γία και πηγαίνανε οι παπάδες στη μητρόπολη, για να γίνεται η γιορ­τή πιο επίσημη.