Η πατρινή μάνα που έγραψε «με το δάκρυ της»

γράμμα για την φαρμακευτική κάνναβη

   Η συζήτηση στη Βουλή και η κατά πλειοψηφία έγκριση του σχεδίου νόμου «Διατάξεις για την Παραγωγή Τελικών Προϊόντων Φαρμακευτικής Κάνναβης» ήταν η αφορμή για να φτάσει στα γραφεία της «Π» το γράμμα μιας μάνας.

Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ:

ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ

 

Του Δρ David Robert Grimes

Λίγες ουσίες προκαλούν τόσο έντονη συζήτηση όσο η κάνναβη. Βαρύγδουποι ισχυρισμοί[1] σχετικά με τη θεραπευτική της δύναμη κυκλοφορούν ταχύτατα και ανεξέλεγκτα στο διαδίκτυο και συχνά γίνονται σημείο αναφοράς από τους υποστηρικτές της θεραπευτικής μαριχουάνας. Μια γρήγορη αναζήτηση στο Google για τις «θεραπείες κάνναβης»[2] φέρνει στην επιφάνεια ανεπιβεβαίωτες ιστορίες θαυματουργικής αποτελεσματικότητας για κάθε πιθανή νόσο, και ιδιαίτερα για τον καρκίνο. Όμως, παρά τις ενθουσιώδεις συναισθηματικές μαρτυρίες, αυτό το επίμονο αφήγημα της κάνναβης ως γενικής πανάκειας είναι σαφώς αντίθετο προς τα πραγματικά στοιχεία.

 ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΟΔΗΓΗΣΗ

π. Στέφανος Στεφόπουλος

 

    Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες τροχαίων ατυχημάτων ή δυστυχημάτων με μικρές ή μεγάλες ανθρώπινες απώλειες, μικροτραυματισμούς, εχθρικές "συρράξεις", ξεκαθάρισμα "λογαριασμών", ύβρεις, χειρονομίες όχι και τόσο ευγενείς και άλλα πολλά. Πολλοί συμπολίτες μας ταλαιπωρούνται υπέρμετρα στους δρόμους, "επενδύοντας" στην άσφαλτο μεγάλο μέρος της παραγωγικής ζωής τους.

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ

ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΣΥΖΥΓΩΝ

ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

    Ο Θεός τα ρύθμισε όλα με σοφία.  Με άλλα χαρίσματα προίκισε τον άνδρα, με άλλα την γυναίκα. Έδωσε στον άνδρα ανδρισμό, για να τα βγάζη πέρα στις δύσκολες υποθέσεις και για να υποτάσσεται σ’ αυτόν  η γυναίκα.  Γιατί, αν έδινε και στην γυναίκα τον ίδιο ανδρισμό, δεν θα  μπορούσε να σταθή οικογένεια.

Ὁ θάνατος τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

   Ἀφήσαμε νὰ δύσει στὴν κοινωνία μας ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, ὁ ἥλιος τῆς εὐσπλαγχνίας, τῆς ἀνιοτελοῦς θυσιαστικῆς ἀγάπης καὶ νυχτώσαμε στὴν οἰκονομικὴ κρίση. Φθάσαμε νὰ ζοῦμε μέσα σὲ ἕνα πυκνό, ἀδιαπέραστο σκοτάδι, ὅπου τὸ «φῶς τοῦ Χριστοῦ» ποὺ «φαίνει πᾶσι» ἔχει ἐξωστρακισθεῖ. Δὲν φαίνεται τίποτα στὸν ὁρίζοντα καὶ ἀκούγεται μόνο ἡ θρηνητικὴ κραυγή μας «ἀπωλέσαμε τὸ πᾶν», χάσαμε τὰ πάντα.