ΓΙΑΤΙ ΘΕΕ ΜΟΥ;
ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ Ο ΘΕΟΣ Ο ΑΙΤΙΟΣ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ;

π. Βασιλείου Σπηλιοπούλου

 

   Η ερώτηση αυτή είναι ίσως η πιο συνηθισμένη και η πιο συχνή που ακούγεται πάνω σ' αυτήν εδώ την γη.  Σχεδόν καθημερινά οι περισσότεροι άνθρωποι εκφράζουν την απορία αυτή είτε κάτω από την επήρεια μιας προσωπικής δύσκολης θέσεως, είτε αντικρύζοντας τις μεγάλες καταστροφές, που προκαλεί ο άνθρωπος η τις μεγάλες φυσικές καταστροφές που έχει συνηθίσει να ονομάζει "θεομηνίες".

Κυριακή της Τυροφάγου

Alexander Schmemann

ΜΕΓΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ
Πορεία προς το Πάσχα
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΆΚΡΙΤΑΣ


  Φτάσαμε πια στις τελευταίες μέρες πριν από τη Μεγάλη Σαρακοστή. Ήδη κατά την εβδομάδα της Απόκρεω που είναι πριν από την Κυριακή της Συγγνώμης, δύο μέρες - η Τετάρτη και η Παρασκευή - ξεχωρίστηκαν να ανήκουν στη Σαρακοστή.  Θεία Λειτουργία δεν τελέστηκε και η όλη τυπική διάταξη στις ακολουθίες έχει πάρει τα λειτουργικά χαρακτηριστικά της Μεγάλης Σαρακοστής. Στον Εσπερινό της Τετάρτης χαιρετίζουμε τη Μεγάλη Σαρακοστή με τούτο τον ωραιότατο ύμνο:

Ἐλεημοσύνη

 

   Ἡ φιλανθρωπία ἀποτελεῖ σημεῖο προσεγγίσεως τοῦ ἀνθρώπου στὶς ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ μας, ποὺ εἶναι εὔσπλαγχνος, φιλάνθρωπος, παντελεήμων, πανοικτίρμων, πανευΐλατος. Ἡ βάση της εἶναι καθαρὰ πνευματική. Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς μας, ὁ γλυκύτατος καὶ ἀχώριστος σύντροφος τῆς ζωῆς μας πέρασε ὅλη τὴν ἐπίγεια ζωή Του «εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος» (Πράξ. ι΄ 38). Δὲν ἡσύχαζε ὅταν κάποιος ἄλλος ἀνησυχοῦσε. Δὲν χαιρόταν ὅταν κάποιος ἦταν θλιμμένος. Δὲν ἔνοιωθε ὑγιὴς ὅταν κάποιος ἀσθενοῦσε. Τὴν ἴδια γραμμὴ ἀπαράλακτα ἀκολουθοῦσε,- καὶ πῶς ἦταν δυνατὸ νὰ διαφοροποιεῖται; - καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος στοὺς Κορινθίους ἔγραφε: «Τίς ἀσθενεῖ, καὶ οὐκ ἀσθενῶ; Τίς σκανδαλίζεται καὶ οὐκ ἐγὼ πυροῦμαι; (Β΄ Κορ. ια΄ 29);».

xrysostomos 7

ΛΟΓΟΣ

ΠΑΡΑΙΝΕΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

 (ΤΡΙΑΚΟΣΤΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ)

ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 

 Ευλόγησον   Πάτερ.

 ΧΑΙΡΩ και ευφραίνομαι, βλέποντας σήμερον στολισμένην την Εκκλησίαν τού Θεού με το πλήθος των παιδιών της, και όλους σας, όπου με πολλήν χαράν εσυντρέξατε. Διότι όταν αποβλέπω εις τα χαρού­μενα σας πρόσωπα, έχω σημείον μεγαλώτατον της ψυχικής σας ηδονής, καθώς έ­λεγε και κάποιος σοφός˙ «Καρδίας ευφραινομένης θάλλει πρόσωπον». Δια τούτο λοιπόν και εγώ εσηκώθηκα σήμερον με περισσοτέραν προθυμίαν, δια να σας μεταδώσω εις τον αυτόν καιρόν αυτήν την πνευματικήν χαράν, και να σας γένω μη­νυτής τού ερχομού της αγίας Τεσσαρακο­στής, τού ιατρικού λέγω των ψυχών μας. Διότι ο κοινός απάντων ημών Δεσπότης, θέλων ως φιλόστοργος Πατήρ να ξεπλύνωμεν τας αμαρτίας, όπου εκάμαμεν εις όλον τον καιρόν, επενόησεν εις ημάς την θεραπείαν, και δια μέσου της αγίας Τεσ­σαρακοστής. Ας μη γίνεται λοιπόν τις κατηφής˙ ας μη γίνεται τις σκυθρωπός, άλλ' ας χορεύη, και ας χαίρεται και ας δοξάζη τον κηδεμόνα, και επιμελητήν των ψυχών μας, όπου μας άνοιξεν αυτήν την εξαίρετον στράταν, και ας δεχθή με πολλήν χαράν τον ερχομόν της.

Ὁ ἀετός, παράδειγμά μας πρὸς μίμησιν

Ἀνακαινισθήσεται ὡς ἀετοῦ ἡ νεότης σου. (Ψαλμ. 102, 5)

 

   Ὁ ἀετὸς εἶναι τὸ μακροβιότερο ἀπὸ τὰ ἁρπακτικὰ πτηνά. Εἶναι ὑπερήφανο πουλὶ ποὺ ζεῖ στὰ ψηλὰ βουνά. Δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει στὶς πεδιάδες. Τὸν θέλγουν τὰ ψηλώματα, οἱ ἀπάτητες κορυφές. Ἀρέσκεται στὰ δύσκολα καὶ τὰ ἐπιδιώκει. Ἐπιθυμεῖ τὸ φῶς. Θέλει νὰ ἀγναντεύει ἀπὸ ψηλὰ τὴ θεϊκὴ δημιουργία. Πετᾶ ἐκεῖ ποὺ σπάνια μποροῦν νὰ τὸν ἀκολουθήσουν ἄλλα πτηνά. Νὰ μπορούσαμε καὶ ἐμεῖς νὰ τοῦ ὁμοιάσουμε ποὺ δὲν πετοῦμε κἂν στὰ χαμηλά! Νὰ φθάσουμε στὶς δυσπρόσιτες κορυφὲς πετώντας καὶ ὄχι ἕρποντας. Νὰ φθάσουμε καὶ νὰ ἀγναντέψουμε ἀπὸ ψηλὰ ὅλη τὴ φύση ποὺ ἁπλώνεται μπροστά μας καὶ θαυμάζοντάς την μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς μας νὰ ἀναφωνήσουμε: «Ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα Σου, Κύριε, πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας» (Ψαλμ. 103, 24).