Ἐλεημοσύνη

 

   Ἡ φιλανθρωπία ἀποτελεῖ σημεῖο προσεγγίσεως τοῦ ἀνθρώπου στὶς ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ μας, ποὺ εἶναι εὔσπλαγχνος, φιλάνθρωπος, παντελεήμων, πανοικτίρμων, πανευΐλατος. Ἡ βάση της εἶναι καθαρὰ πνευματική. Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς μας, ὁ γλυκύτατος καὶ ἀχώριστος σύντροφος τῆς ζωῆς μας πέρασε ὅλη τὴν ἐπίγεια ζωή Του «εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος» (Πράξ. ι΄ 38). Δὲν ἡσύχαζε ὅταν κάποιος ἄλλος ἀνησυχοῦσε. Δὲν χαιρόταν ὅταν κάποιος ἦταν θλιμμένος. Δὲν ἔνοιωθε ὑγιὴς ὅταν κάποιος ἀσθενοῦσε. Τὴν ἴδια γραμμὴ ἀπαράλακτα ἀκολουθοῦσε,- καὶ πῶς ἦταν δυνατὸ νὰ διαφοροποιεῖται; - καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος στοὺς Κορινθίους ἔγραφε: «Τίς ἀσθενεῖ, καὶ οὐκ ἀσθενῶ; Τίς σκανδαλίζεται καὶ οὐκ ἐγὼ πυροῦμαι; (Β΄ Κορ. ια΄ 29);».

Ὁ ἀετός, παράδειγμά μας πρὸς μίμησιν

Ἀνακαινισθήσεται ὡς ἀετοῦ ἡ νεότης σου. (Ψαλμ. 102, 5)

 

   Ὁ ἀετὸς εἶναι τὸ μακροβιότερο ἀπὸ τὰ ἁρπακτικὰ πτηνά. Εἶναι ὑπερήφανο πουλὶ ποὺ ζεῖ στὰ ψηλὰ βουνά. Δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει στὶς πεδιάδες. Τὸν θέλγουν τὰ ψηλώματα, οἱ ἀπάτητες κορυφές. Ἀρέσκεται στὰ δύσκολα καὶ τὰ ἐπιδιώκει. Ἐπιθυμεῖ τὸ φῶς. Θέλει νὰ ἀγναντεύει ἀπὸ ψηλὰ τὴ θεϊκὴ δημιουργία. Πετᾶ ἐκεῖ ποὺ σπάνια μποροῦν νὰ τὸν ἀκολουθήσουν ἄλλα πτηνά. Νὰ μπορούσαμε καὶ ἐμεῖς νὰ τοῦ ὁμοιάσουμε ποὺ δὲν πετοῦμε κἂν στὰ χαμηλά! Νὰ φθάσουμε στὶς δυσπρόσιτες κορυφὲς πετώντας καὶ ὄχι ἕρποντας. Νὰ φθάσουμε καὶ νὰ ἀγναντέψουμε ἀπὸ ψηλὰ ὅλη τὴ φύση ποὺ ἁπλώνεται μπροστά μας καὶ θαυμάζοντάς την μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς μας νὰ ἀναφωνήσουμε: «Ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα Σου, Κύριε, πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας» (Ψαλμ. 103, 24).

exomologisi metanoia

ΚΛΙΜΑΞ

ΛΟΓΟΣ ΠΕΜΠΤΟΣ
Περί μετανοίας
(Διά την πραγματικήν και γνησίαν μετάνοια

και διά τους αγίους καταδίκους και διά την Φυλακήν)

  1. Ο Ιωάννης κάποτε, (την ημέρα της Αναστάσεως), έτρεξε πρίν από τον Πέτρο (στον τάφο του Κυρίου). Και εμείς ετοποθετήσαμε τον λόγο της υπακοής πρίν από τον λόγο της μετανοίας. Διότι ο Ιωάννης έγινε τύπος υπακοής, ενώ ο Πέτρος μετανοίας.

asotos 678

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ

 (Κυριακή του Ασώτου)

Alexander Schmemann

  Την τρίτη Κυριακή της προετοιμασίας μας για τη Μεγάλη Σαρακοστή διαβάζουμε την παραβολή του Ασώτου Υιού (Λουκ. 1 5, 11 ‐32). Η παραβολή τούτη μαζί με τους ύμνους της ημέρας αυτής μας παρουσιάζουν τη μετάνοια σαν επιστροφή του ανθρώπου από την εξορία. Ο άσωτος γιος, λέει το Ευαγγέλιο, πήγε σε μια μακρινή χώρα και κει σπατάλησε ότι είχε και δεν είχε. Μια μακρινή χώρα! Είναι ο μοναδικός ορισμός της ανθρώπινης κατάστασης που θα πρέπει να αποδεχτούμε και να τον οικειοποιηθούμε καθώς αρχίζουμε την προσέγγιση μας στο Θεό. Ένας άνθρωπος που ποτέ δεν είχε αυτή την εμπειρία, έστω και για λίγο, που ποτέ δεν αισθάνθηκε ότι είναι εξόριστος από το Θεό και από την αληθινή ζωή, αυτός ποτέ δε θα καταλάβει τι ακριβώς είναι ο Χριστιανισμός. Και αυτός που νιώθει «σαν στο σπίτι του» σʹ αυτόν τον κόσμο και στη ζωή του κόσμου τούτου, που έμεινε άτρωτος από τη νοσταλγία για μια άλλη πραγματικότητα, αυτός δε θα καταλάβει τι είναι μετάνοια.

 

aswtos 22

ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ

ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

«... Πατέρα μου, αμάρτησα... Πάρε με ως ένα
δούλον σου...! Εγώ, τέκνον, τί είχα να κάμω
σ’ αυτά τα συγκλονιστικά λόγια; Ημπορούσα
να μη ελεήσω τον δικόν μου υιόν, που επέστρεψε;...».

 Ο Κύριος Ιησούς