asotos 678

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ

 (Κυριακή του Ασώτου)

Alexander Schmemann

  Την τρίτη Κυριακή της προετοιμασίας μας για τη Μεγάλη Σαρακοστή διαβάζουμε την παραβολή του Ασώτου Υιού (Λουκ. 1 5, 11 ‐32). Η παραβολή τούτη μαζί με τους ύμνους της ημέρας αυτής μας παρουσιάζουν τη μετάνοια σαν επιστροφή του ανθρώπου από την εξορία. Ο άσωτος γιος, λέει το Ευαγγέλιο, πήγε σε μια μακρινή χώρα και κει σπατάλησε ότι είχε και δεν είχε. Μια μακρινή χώρα! Είναι ο μοναδικός ορισμός της ανθρώπινης κατάστασης που θα πρέπει να αποδεχτούμε και να τον οικειοποιηθούμε καθώς αρχίζουμε την προσέγγιση μας στο Θεό. Ένας άνθρωπος που ποτέ δεν είχε αυτή την εμπειρία, έστω και για λίγο, που ποτέ δεν αισθάνθηκε ότι είναι εξόριστος από το Θεό και από την αληθινή ζωή, αυτός ποτέ δε θα καταλάβει τι ακριβώς είναι ο Χριστιανισμός. Και αυτός που νιώθει «σαν στο σπίτι του» σʹ αυτόν τον κόσμο και στη ζωή του κόσμου τούτου, που έμεινε άτρωτος από τη νοσταλγία για μια άλλη πραγματικότητα, αυτός δε θα καταλάβει τι είναι μετάνοια.

exomologisi metanoia

ΚΛΙΜΑΞ

ΛΟΓΟΣ ΠΕΜΠΤΟΣ
Περί μετανοίας
(Διά την πραγματικήν και γνησίαν μετάνοια

και διά τους αγίους καταδίκους και διά την Φυλακήν)

  1. Ο Ιωάννης κάποτε, (την ημέρα της Αναστάσεως), έτρεξε πρίν από τον Πέτρο (στον τάφο του Κυρίου). Και εμείς ετοποθετήσαμε τον λόγο της υπακοής πρίν από τον λόγο της μετανοίας. Διότι ο Ιωάννης έγινε τύπος υπακοής, ενώ ο Πέτρος μετανοίας.

 

christian prayer

Κ  Λ  Ι  Μ  Α  Ξ

ΛΟΓΟΣ  ΕΙΚΟΣΤΟΣ  ΠΡΩΤΟΣ

ΠΕΡΙ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑΣ

(Διά την πολύμορφον κενοδοξίαν)

 

    ΜΕΡΙΚΟΙ συνηθίζουν, όταν ομιλούν περί των παθών και των λογισμών, να κατατάσσουν την κενοδοξία σε ιδιαίτερη τάξι, χωριστά από την υπερηφάνεια. Γι΄ αυτό και λέγουν ότι είναι οκτώ οι πρώτοι και κυρίαρχοι πονηροί λογισμοί. Αντιθέτως ο Θεολόγος Γρηγόριος και άλλοι από τους διδασκάλους τους εμέτρησαν επτά. Σ΄ αυτούς περισσότερο πείθομαι και εγώ∙ διότι ποιος μπορεί να έχη υπερηφάνεια, αφού ενίκησε την κενοδοξία; Τόση δε μόνο διαφορά έχουν μεταξύ τους, όση έχει έκ φύσεως το παιδί από τον άνδρα και το σιτάρι από τον άρτο. Το πρώτο δηλαδή είναι η αρχή και το δεύτερο το τέλος. Τώρα λοιπόν πού το καλεί η περίστασις ας ομιλήσωμε με συντομία για την αρχή και την ολοκλήρωσι των παθών, δηλαδή την ανόσιο οίησι. Λέγω με συντομία, διότι όποιος επιχειρεί να φιλοσοφήση γι΄αυτήν είς μήκος, ομοιάζει με εκείνον που ματαιοπονεί προσπαθώντας να ζυγίση τους ανέμους.

 

aswtos 22

ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ

ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

«... Πατέρα μου, αμάρτησα... Πάρε με ως ένα
δούλον σου...! Εγώ, τέκνον, τί είχα να κάμω
σ’ αυτά τα συγκλονιστικά λόγια; Ημπορούσα
να μη ελεήσω τον δικόν μου υιόν, που επέστρεψε;...».

 Ο Κύριος Ιησούς

ypapanti

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ

π. Στέφανος Στεφόπουλος 

    Κάθε χρόνο, στις 2 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας εορτάζει το γεγονός της Υπαπαντής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στο Ναό των Ιεροσολύμων. "Υπαπαντή" σημαίνει την προϋπάντηση και υποδοχή που έγινε στο μικρό Ιησού από το δίκαιο πρεσβύτη (σεβαστό γέροντα) Συμεών που για το γεγονός αυτό ονόμασε η Εκκλησία μας "Θεοδόχο"- δηλαδή αυτόν που υποδέχτηκε τον Υιό του Θεού. Σαράντα ημέρες μετά τη γέννηση των πρωτότοκων παιδιών τα οδηγούσαν οι γονείς στο Ναό των Ιεροσολύμων για να τα αφιερώσουν στο Θεό και μαζί προσέφεραν ένα αρνάκι ενός έτους οι πιο εύποροι ή ένα ζευγάρι περιστέρια ή τρυγόνια οι πιο πτωχοί. Έτσι και η Παναγία μαζί με τον Ιωσήφ ξεκίνησαν από τη Βηθλεέμ σαράντα ημέρες μετά τη γέννηση του Ιησού για να αφιερώσουν το θείο Βρέφος μαζί με ένα ζευγάρι περιστέρια. Αυτή η ευλογημένη πράξη έχει διατηρηθεί ως τις μέρες μας με το λεγόμενο "σαράντισμα" - με επέκταση βέβαια όχι μόνο στα πρωτότοκα παιδιά αλλά σε όλα τα νεογέννητα.