ierarxes 2

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΑΙ

ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ

ΚΑΙ ΙΔΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Παναγιώτου I. Μπρατσιώτου

Ακαδημαϊκού, Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών (+21.1.1982)

 

   Εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία οι Τρεις Ιεράρχαι γεραίρονται και υμνούνται ευλόγως «ως φωστήρες και διδάσκαλοι της Οικουμένης». Σκοπός δε τού παρό­ντος άρθρου είναι να δειχθή δι' ολίγων άφ' ενός μεν ότι ο τοιούτος χαρακτηρι­σμός αυτών ισχύει και δια σήμερον, άφ' ετέρου δε ότι προ παντός οι Ιεροί ούτοι άνδρες είναι οι κατ' εξοχήν διδάσκαλοι τού ελληνικού έθνους.

xrysostomos 6

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΣΚΑΝΔΑΛΑ

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Απόσπασμα ομιλίας και ερμηνείας του ιερού Χρυσοστόμου πάνω στην απόφαση

της Συνόδου των Ιεροσολύμων υπό των Αποστόλων

(Πραξ. 15.22-29).

      Ας μη σκανδαλιζόμαστε από τα όσα λένε οι αιρετικοί' διότι πρόσεχε στην αρχή του κηρύγματος πόσα σκάνδαλα υπήρχαν' δεν εννοώ εκείνα που προέρχονταν από του μη Χριστιανούς, αλλά εκείνα που προέρχονταν μέσα από την Εκκλησία, όπως στην αρχή ο Ανανίας (Πραξ. 5. 1-11), έπειτα ο γογγυσμός (Πραξ. 6.1), έπειτα ο Σίμων ο μάγος (Πραξ. 8. 9-25), έπειτα εκείνοι που κατηγορούσαν τον Πέτρο εξ αιτίας του Κορνηλίου (Πραξ. 10), έπειτα η πείνα η μεγάλη (Πραξ. 11. 28-30), και έπειτα αυτό το απόκορύφωμα των κακών.

efraim suros 7

ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ

ΠΕΝΘΟΣ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

Προσευχές που συλλέχθηκαν από τις θείες Γραφές, οι περισσότερες μάλιστα από τον άγιο Εφραίμ, γι' αυτούς που θέλουν να πολεμήσουν την προαίρεσή τους, που είναι προσκολλημένη στα πάθη και τις ηδονές

Πένθος στον εσπερινό της Δευτέρας

grhgorios Theologos 2

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΛΟΓΟΙ ΗΘΙΚΟΛΟΓΙΚΟΙ

ΛΟΓΟΣ ΙΔ’

ΠΕΡΙ ΦΙΛΟΠΤΩΧΙΑΣ

 

       1.  Άνδρες αδελφοί, πτωχοί όπως και εγώ, διότι είμεθα όλοι πτωχοί και έχομεν ανάγκην της θείας χάριτος, έστω και αν φαίνεται ότι ο ένας υπερέχει από τον άλλον, όταν μετρούμε τα πράγματα με τα ιδικά μας μικρά μέτρα, δεχθήτε τον λόγον μου περί φιλοπτωχίας όχι με αδιαφορίαν αλλά με καλήν διάθεσιν, δια να γίνετε πλούσιοι με την απόκτησιν της βασιλείας.  Προσευχηθήτε δε μαζί μας ώστε και εμείς να σας δώσωμεν τον λόγον πλουσιοπάροχα και να θρέψωμεν με αυτόν τας ψυχάς σας και να μοιράσωμεν εις εκείνους οι οποίοι πεινούν τον πνευματικόν άρτον, είτε κάνοντες να πέση τροφή από τον ουρανόν, όπως έκανεν ο Μωϋσής εκείνος πάλαι ποτέ1, και μοιράζοντες άρτον αγγέλων2, είτε τρέφοντες με ολίγους άρτους μέχρι κορεσμου χιλιάδας ανθρώπων εις τήν έρημον3, όπως έκαμεν αργότερα ο Ιησούς, ο πραγματικός άρτος και η αιτία της αληθινής ζωής.  Δεν είναι λοιπόν καθόλου εύκολον να εύρη κανείς την υψηλοτέραν από όλας τας αρετάς και να της αποδώση την πρώτην θέσιν και την τιμήν διά την νίκην, όπως δεν είναι επίσης εύκολον να εύρη κανείς το πιο ωραίον και αρωματικόν άνθος μέσα εις λιβάδι το οποίον είναι γεμάτον από άνθη κι ευωδιάζει, επειδή πότε το ένα και πότε το άλλο από τα άνθη σύρει προς το μέρος του την όσφρησιν και την όρασιν και την πείθει να το κόψη πρώτον.  Όσον λοιπόν αφορά εις εμέ, δια να ξεχωρίσω την ανωτέραν αρετήν θα σκεφθώ ως εξής: